Rokkarinn í allri sinni dýrð

Friend or foe?

Ef einhver einhvern tíma gæti drukknað í verkefnum þá væri það líklega ég núna. Ég er búin að vera í skóla og vinna síðan ég var fimmtán ára, þekki ekkert annað og finnst nokkuð eðlilegt að hafa nóg að gera (fyrir utan það að eiga nóg með hausinn á mér;)) en nú finnst mér eiginlega orðið nóg komið. Ég man ekkert nema ég setji það í dagbókina mína, ég kem heim úr flugi klukkan eitt á nóttunni, fer síðan að skúra og klára síðan að læra áður en ég lognast út af og drullast í skólann morguninn eftir til þess að endurtaka leikinn upp á nýtt. Að ekki sé minnst á hinar vinnurnar sem ég er í... Ég er geðveik í haus!

Ég kláraði síðasta flugið mitt til London í gærkvöldi og sé víst ekki búninginn minn fyrr en næsta vor.. Það er ekki þar með sagt að maður sé skilinn við Boeing fyrirtækið heldur ætlum við Three amigos Rakel, Hildur, Steinunn að skella okkur til London í rúmlega helgarferð og vera þar í fimm daga í casa la Pálmar bróðir. Spenningur er mikill og er Hil&Dur búin að tala um það að pyngjan hennar verði nú eitthvað léttari við heimferð en ferðataskan því þyngri um leið. Ég veit ekki hvað hún er að tala um. Það verður allavega farið gott út að borða, Portobello, Spitalfield, Absolute Vintage, Camden Town og så videre.
Ég veit ekki hvað ég er að hugsa en rúmlega viku síðar fer ég til Köben í rúmlega viku. Verð þar að læra, kíki á Sjönu frænku í Lundi og skoða síðan skólann minn og heimkynni næstu árin þar sem það styttist stöðugt í flutning og ég er ekki að gera mér grein fyrir því.

Tíminn líður og líður og hlutirnir hafa sinn vanagang. Ég hélt til dæmis í gær þegar ein flugfreyja kíkti á id-kortið mitt og sagði: úff, ég er tíu árum eldri en þú.. , að hún væri þrítug! Það er að segja, að ég væri tvítug! What the? ER ég tuttugu og fjögurra ára??? Já, ég skil.. Drasl!
Sumir segja að maður þroskist þegar maður eldist og maður læri af mistökunum og taki betri ákvarðanir eftir því sem maður verður þroskaðri.
En ég er ósammála!
Ég var til dæmis MIKLU þroskaðri þegar ég var 13 ára. Mamma mín og pabbi skildu mig eftir eina heima í þrjár vikur þegar ég var að byrja í vorprófum, þau skildu eftir 30.000 krónur fyrir mig til að eyða í mat og annað slíkt en ég eyddi bara 5.000! Ég eldaði sjálf, fór sjálf á hjólinu mínu til að kaupa í matinn,
lærði fyrir próf, fékk tíu í öllu og vaknaði síðan alla morgna til að fara í unglingavinnuna.
Ég tók miklu betri ákvarðanir, stóð mig betur í skólanum, bakaði betri súkkulaðiköku og kunni að spara pening!

Ég tek bara slæmar ákvarðanir í dag. Þannig að ég vil meina að manni fari aftur. Maður fæðist þroskaður og svo minnkar hann smátt og smátt. Ég verð líklega farin að tala ungbarnamál um fertugt ef svona heldur áfram. Það er þá eins gott að ég nýti þann litla þroska sem ég á eftir til einhvers sem er gæfuríkt... Eins og að fara til London...

Tími: Friend or foe?

R.

posted by Rocky @ 4:24 PM